Aangezien web-log het nodig heeft geacht mijn weblog onherkenbaar te mutileren na het wekenlang onbereikbaar te maken, overweeg ik elders verder te schrijven. Maar eerlijk gezegd heb ik de afgelopen schrijfpauze ook heel fijn gevonden.

Mogelijk schrijf ik dus door, maar misschien op een andere plaats en in een ander ritme. Helaas is werkschuw bij blogspot al in gebruik, dus zal ik een andere naam moeten verzinnen.

"Het toekennen van menselijke eigenschappen of waarde-oordelen aan niet-menselijke wezens of dingen".

Of personificatie. Ik ben er een meester in. Als kind liet ik de hoofden van mijn knuffelbeesten boven de deken uit steken, voor de zekerheid, anders zouden ze stikken. Ik weet nog steeds niet zeker of ze niet stiekem leven. Als je tegen mij zegt: "Kijk die zielige baksteen daar nou liggen, helemaal in zijn eentje achtergelaten…", dan vind ik de baksteen zielig. Echt waar.

Als de auto in de garage staat, vraag ik me af of hij het wel leuk vindt op zo'n vreemde plek. Ik zou nooit een plant weggooien voor -ie helemaal dood is, want anders is het zielig en is het net alsof je je huisdier in de zomer aan een boom bindt en achterlaat. Behalve dan dat je de plant niet vast hoeft te binden, want hij kan niet lopen.

Gelukkig is Vriend zo aardig om me niet het gevoel te geven dat ik compleet gestoord ben en doet hij vrolijk mee, hoewel, verbazingwekkend, in minder extreme mate.

En nu heb ik een nieuwe medestander gevonden. De te weinig bekende Allie Brosh schrijft weblog Hyperbole and a Half, wat ik de laatste tijd veel heb gelezen. Blijkt dat zij er al eerder en nog veel leuker over heeft geschreven. Sterker nog: ze schrijft dat objectpersonificatie een vorm is van synesthesie (i.e. cijfers kleuren toeschrijven, waardoor sommige mensen beter kunnen rekenen, geluiden bepaalde kleuren toeschrijven, of bij bepaalde woorden smaak ervaren).

Ik ben niet gek. Ik heb gewoon een vorm van synesthesie.

NB: komende weken geen stukjes. Ik ben op vakantie. Woehoei!

TMF, de Nederlandse versie van MTV, is van de kabel.

De zender werd ongeveer uitgezonden vanaf het moment dat ik naar de middelbare school ging. Ik fietste 's ochtends samen met een klasgenootje naar school, en zij was altijd laat. Ik wachtte bij haar thuis en keek samen met haar zusjes naar TMF voor we naar school fietsten. TV aan 's morgens, bij mijn ouders bestond dat niet. Maar bij haar ouders wel en ik vond het geweldig. We hadden Wessel van Diepen, Fabienne de Vries en Sylvana Simons als grote voorbeelden van Hippe Mensen die wij stiekem ook wilden zijn. 

Hoewel de meeste uitgezonden muziek niet echt mijn smaak was, heb ik toch een aantal favoriete bands leren kennen via de zender. En het had ook altijd wel wat om 's nachts, thuisgekomen na het uitgaan, nog even muziektv te kijken voor ik ging slapen. Maar toen ik ging studeren, had ik er echt weinig meer mee.

Dat veranderde omdat ik in een vlaag van helderheid besloot mijn eigen fitnessapparaat aan te schaffen. Ik ben namelijk eigenlijk heel lui en met een eigen apparaat had ik opeens geen excuses meer om niet te gaan sporten, zoals afstand, slecht weer, vervelende medefitnessers die de deur van de kleedkamer open lieten staan en apparaten die altijd op het verkeerde moment bezet waren. Maar fitnessen zonder toegevoegde auditieve en/of visuele stimuli is vrij saai en zo begon ik weer naar muziektv te kijken.

De laatste jaren keek ik zelfs meer naar TMF dan naar MTV, want de laatste zender maakt zijn naam niet echt meer waar: muziekclips worden alleen 's nachts en 's morgens uitgezonden, de rest van de dag is meestal akelige puberrealityshow. TMF zette een bescheiden demotiverende tegenaanval in door wel Nederlandstalige muziek uit te zenden, waardoor ik de uitzendkeuze nog wel eens ervaarde als een complot van beide zenders om mij van het sporten af te houden (Jongens, echt? Eerst Marco Borsato, dan Nick en Simon en vervolgens Baas B?). Maar ja, stomme muziek is nog altijd beter dan geen muziek.

Maar ook dat is nu afgelopen, tenzij ik overga op digitale tv. Het is voor mijn generatie het einde van een era. Of in ieder geval van een decennium.

Dit koekje kocht ik gister in Le Souk. Koekje is niet echt een goede term, want het ding is zeker 10 cm in doorsnee. Ik heb het gekocht omdat ik het er enorm interessant en mooi uit vind zien. Hoe het heet, ben ik alweer vergeten. Het ziet er gefrituurd uit, ruikt zoet en voelt plakkerig aan. Het ruikt ook gefrituurd, overigens.

Hoe het smaakt? Anders dan verwacht. De textuur is elastisch en knapperig tegelijk en het smaakt naar honing. Dat doen ze toch knap: mooie en verrassende dingen maken.

Ik ben een taalzeikerd. Ik kan er niets aan doen: zoiets wordt er vroeg ingestampt en dan krijg je het er niet meer uit. Als mensen 'groter als' zeggen, ben ik, ook al weet ik dat het nergens op slaat, geneigd diegene net iets minder slim te vinden dan daarvoor. Als iemand 'als zijnde' zegt, word ik een beetje misselijk. En een d/t fout doet bijna zeer aan mijn ogen. Het prikt. Echt.

En het ellendige is dat alles wat je er op dit onderwerp bijleert, ook gaat prikken. Terwijl er, voor je wist dat het 'fout' was, niets aan de hand was. Ignorance is bliss, zoals het spreekwoord geldt.

Neem nu de routebeschrijving voor een alternatieve route van de windmeefietstocht van afgelopen zondag: 'Totale fietsafstand dan ± 50 km.' Plusminus, zo heb ik geleerd van Vriend, betekent dat het op het totaal er nog bij of af kan. Als in: 'Inhoud van dit pak melk: 1 ± 2 cl' (hoewel dat nooit op pakken melk staat). Daar is het plusminusteken voor bedacht. Een totale fietsafstand ± 50 km zou dus betekenen dat het, als je van de afstand van de originele route van 70 km uit gaat, de afstand zowel 20 als 120 km zou kunnen zijn. Niet echt handig bij een fietstocht.

Wat er natuurlijk eigenlijk bedoeld werd, dat snapten wij ook wel, was ongeveer 50 km, waarvoor je het woord circa gebruikt of de afkorting ca.

Omdat de vorige windmeerit goed was bevallen, zijn we vandaag nog een keer meegeweest. Ditmaal fietsten we naar Bourtange. In de regen. Dat gaf niet, want we hadden regenjassen en het was een prachtige fietstocht. We fietsten van Sappemeer via Tripscompagnie naar Muntendam. Muntendam is echt ontzettend lelijk. Vandaar gingen we verder naar Meeden, Oude Pekela, Wedde, ter Wupping (echt!), Vlagtwedde en zo naar Bourtange. Onderweg kwamen we opzienbarend veel hennepvelden tegen. En, hoe kan het ook anders, goudkleurig graan, dat her en der zelfs al geoogst was. Het mooiste stuk was een smal fietspaadje, het zal nog geen 30 cm breed zijn geweest, tussen een aarden wal en het hoogstaande water.

Bourtange kenden we al. Zelfs op zondag in de regen waren er nog behoorlijk wat toeristen, de meeste niet-Nederlandssprekend. Boven zie je de man van Paulusma Reizen onze fietsen in de aanhanger achter de bus zetten.

In al zijn oneindige goedheid en vertrouwen heeft mijn zwager besloten ons zijn auto uit te lenen voor de vakantie. In theorie zouden we tegen die tijd allebei ons rijbewijs hebben, maar de praktijk moet dat nog uitwijzen. Desalniettemin hebben we het aanbod aangegrepen. Maar niet zomaar, want dit is de Knuffelauto van mijn zwager. Bovenstaande Volkswagen Golf uit 1989. De auto die hij altijd al wilde hebben. Ik weet niet precies waarom; ik vind het zelf een grappig vierkant ding, en het feit dat het een cabrio is, maakt 'm wel nog even wat leuker. De knuffelstatus maakte wel dat ik ook wat huiverig was voor het lenen: zometeen rijden we 'm in de prak. En dan is een andere auto of geldelijke vergoeding hier uiteraard niet van toepassing.

Het is nog een automaat ook. Ik had nog nooit in een automaat gereden en moet nog steeds erg wennen aan mijn werkloze linkerbeen en het niet hoeven terugschakelen voor een bocht of stoplicht. Maar makkelijk is het wel. Van mijn nulde tot mijn veertiende ging ik elk jaar met mijn oma, die ook altijd een automaat reed, naar Terschelling en bij het minste of geringste geluid van de motor heb ik nu weer het gevoel dat ik bij mijn oma in de auto zit.

Zo'n auto uit 1989 heeft zo zijn voors en tegens. Geen ingewikkelde elektronica, dus minder dat er stuk kan gaan. Maar ook geen centrale deurvergrendeling of signaal dat je lampen nog aan staan. Hoe dan ook is het best een fijne auto en ik hoop dat we er een leuke vakantie mee zullen hebben.

En de borgenmania duurt voort! Vandaag waren we bij Borg Verhildersum, vlakbij Leens. We kwamen er via een prachtige autorit door het Groninger land, over smalle plattelandsweggetjes waar je nog geen fiets kon inhalen, tussen het wuivende graan door. Net toen ik dacht dat de wegen niet nog smaller en de bochten niet nog scherper konden, waren we er. 

Verhildersum is kleiner dan de eerdere borgen die we hebben gezien en heeft een minder indrukwekkende tuin dan de Fraeylemaborg of de Menkemaborg. Toch is het zeker de moeite van het bezoeken waard, want het interieur is erg mooi en minder vol dan de anderen die we hebben bezocht. In alle borgen is een bovenverdieping, die je nooit op mag. Jammer, eigenlijk. Wat zou er zitten? Verhildersum heeft goed onderhouden kamers, met onder andere een boudoir (waar de dames zich konden terugtrekken als de heren rookten), slaapkamer met hemelbed, bijkeuken met originele interne waterpomp en een kelder vol weckpotten en zeldzame vleermuizen.

Bij de borg is ook een koetshuis, net als bij veel andere borgen. In dit geval was er een daadwerkelijk leuke tentoonstelling in over mode in de 19e eeuw.

In het schathoes zit een sterrestaurant. Het menu zag er fantastisch uit, maar gezien de gehanteerde prijzen durfden we er nog geen koffie te bestellen. Wel konden we door de tuin wandelen, die vol staat met zinnelijk kijkende beelden van naakte magere vrouwen. Ze keken zo orgasmisch uit hun ogen dat ik vergeten ben er een foto van te maken.

Dit weekend kampeerde ik met een groep vrienden in Fort Spion, in de Loosdrechtse plassen. Zoals de naam doet vermoeden is het een oud 19e eeuws fort. En het is voorzien van een bomvrij wachthuis. Zowel in het wachthuis als in de remise en in grotere accomodatie kun je logeren. Dat is maar goed ook, want we hadden per ongeluk onze tent thuis laten liggen. Er is namelijk ook een prachtig natuurkampeerterreintje bij, waar we in eerste instantie onze zinnen op hadden gezet.

De dagaccomodatie kun je bijna niet zien achter de druivenranken:

Het geheel is omringd door een kraakheldere 'slotgracht' en past uitstekend in mijn reeds bekende fascinatie voor kastelen. Fort Spion was onderdeel van de Hollandse Waterlinie en het is niet verwonderlijk dat het is blijven staan, want de muren zijn lekker dik. Nu betwijfel ik sterk of het fort ooit serieus is aangevallen. Maar die dikke muren komen mooi wel handig uit in de zomer, want dan blijft het binnen lekker koel. Donker is het wel, in zo'n oud fort met schietgaten. 

Het weer was fantastisch, we hebben uitgebreid (vegetarisch) kunnen barbecuen, maar het was vooral erg leuk om een weekend door te brengen met fijne mensen die ik tien jaar kende.

Afgelopen maandag is Vriend gepromoveerd in de Wiskunde en Natuurwetenschappen. Faculteit FWN wordt nogal eens uitgesproken als Wis- en Natuurwetenschappen, maar omdat er nu eenmaal geen Wiswetenschappen bestaan, klopt dat eigenlijk niet.

Het is fantastisch dat het hem is gelukt en dat het is afgekomen. Zijn promotor heeft daar een grote rol in gespeeld. Gelukkig had hij een aardige promotor, want dat hoor je ook wel eens anders. Soms lijkt het wel eens alsof hoe hoger opgeleid je bent, aan hoe minder kwaliteitseisen je hoeft te voldoen. Neem nu bijvoorbeeld de lesbevoegdheid: als je aan een basisschool lesgeeft, moet je de volledige pabo afronden. Voor middelbare scholen moet je de leraaropleiding voltooien. En aan de universiteit kan iedere boerenhondenlul lesgeven, als hij of zij maar een aanstelling aan de universiteit heeft. Didactische kwaliteiten worden nauwelijks getoetst, hoewel daar de laatste jaren wel verandering in komt.

Helaas geldt dat niet voor promotors. Zij worden nauwelijks geëvalueerd en voor zover dat gebeurt, zijn daar voor zover ik weet, geen consequenties aan verbonden. In Groningen is er een promotiebegeleidingscommissie, die de promovendus een aantal keer tijdens het traject spreekt om te kijken hoe het gaat. Deze commissie is er in principe voor de promovendus, dus eventuele problemen kun je daar wel bespreken.

Maar als promovendus ben je bijna volledig afhankelijk van je promotor, die vaak de enige is op jouw vakgebied. Dus je kijkt wel uit om je mond open te doen, want als je promotor kwaad wil, dan kan dat gemakkelijk. Je kunt immers op papier wel, maar in de praktijk meestal niet zo snel naar een ander. Een promotor kan zo overal mee wegkomen. Ik heb verhalen gehoord van promovendi die na besprekingen met hun promotor huilend wegliepen omdat de man of vrouw totaal niet beschikte over sociale vaardigheden. Of mensen die zijn gestopt omdat hun promotor hun onderzoek saboteerde.

Het zou mooi zijn als dit beter geregeld zou zijn.